dinsdag 26 maart 2013

Hoera!

Het heeft geholpen.
Nooit geweten, dat ons Frans zo goed is, dat de Dokter er voor zwicht.
Eigenlijk had Tokke tot 5 april daar moeten zijn, maar voor de onzin die hij waarschijnlijk uitgekraamd heeft, had de Doc. geen verweer en besloot toch maar zijn ontslag op zaterdag te zetten. Hoera !
Want hij werd er nu echt niet beter op, zeker somberder.
Ik ben nog wel met het hoofd gaan praten en zij zorgt ervoor dat alles in orde is op Zaterdag 13.00 uur en dan: ADIEU, Montfaucon!!!!!!!!

Niet aan de Paasdis

Toch nog maar weer een berichtje.
En een teleurstellende nogwel.
De dokter kwam gisteren melden, dat het volgende week wordt, voordat Tokke naar huis mag. En niet voor de Paasdagen. AU! Dat doet zeer en hij had zich er zo op verheugd, zeker na een dagje thuis te zijn geweest.
Wat hiervan de oorzaak is, weet ik niet. Straks ga ik heen en probeer de boosdoener te spreken te krijgen.
Wordt vervolgtttttttttttttttttt!
Tons

zondag 24 maart 2013

24 uur thuis!

Het bevalt goed, om weer in de eigen stoel te zitten, voor de kachel en T.V.
Het had nog even voeten in de aarde om weg te komen, want de verpleging had hier geen orders voor gekregen. Maar er werd een dokter opgebeld en die kwam om zijn handtekening te zetten onder een formulier, over aansprakelijkheid en zo.
Eruit, eruit, al is het maar voor even.
Tokke is doodmoe van de therapie die ochtend, maar het ritje in de auto doet hem goed en als we thuiskomen en de hond en kat zijn begroet, gaat het al beter.
Na deze feestdag is er nog een week revalidatie in Montfaucon en dan voorgoed naar huis.
Dan komt er een eind aan 8 lange weken.
Ook begint dan de genezing wat best langzaam zal gaan. Maar we gaan het goede buitenweer tegemoet en misschien gaat het allemaal sneller dan je denkt.
Ik wil wel bij deze stoppen met de blog, want er is niet meer zo veel te melden, gelukkig.
Dank aan allen die zo trouw mijn verhaaltjes gelezen hebben en voor de vele reaktie`s, kaarten , mails en telefoontjes.
Hierbij laat ik het voor het moment en ik kom vast wel weer terug met de blog, voor gezellige of onzinnige praatjes.
Dikke kus, Tons

donderdag 21 maart 2013

Weekend naar huis

Nou ja, een weekend is wat overdreven, maar.....zaterdag na de lunch mag ik hem ophalen en zondagmiddag moet hij weer teruggebracht worden.
Een hele belevenis, maar wel iets om naar uit te kijken.
Dat doet deze jongedame hierboven ook.
Het gaat iedere dag vooruit. De therapie is uitgebreidt met gymnastiek en dit is erg moeilijk, vooral het staan op een been wil maar niet lukken.
Het begint nu echt voorjaar te worden en als ik met Rennie en Cornelia op bezoek ben, zitten we heerlijk buiten in het zonnetje.
Het is hartverwarmend om iedere dag de kaarten uit de enveloppen te halen. Zoveel lieve groeten, wensen en tekeningen van de kleinkinderen. Daar staan zij in de kliniek van te kijken. Dit is vast geen goede gewoonte in Frankrijk. Nu, bij ons wel, dit is duidelijk!

woensdag 20 maart 2013

vervolg

We gaan even verder waar het net verkeerd gegaan is:

Goed, de patient moet nog wennen aan al die therapie en is daar behoorlijk uitgevloerd van. Maar het bevorderdt de genezing, dus in de middag wordt er weer gefietst en als ik later bel, is het allemaal prima gegaan.
Voor de rest is er niets spannends te melden , er gebeurt namelijk niet zo veel.
Gisteren is Jaap op bezoek geweest en vandaag komt Barthold.
En zo gaan de dagen toch zomaar voorbij.

De zevende week is ingegaan

Voor ons is zes weken een hele poos, maar voor de patient is het heuuuuuuuuul lang.
Deze foto heeft nergens wat mee te maken, nou ja nergens, het is natuurlijk een hele mooie, nog niet gerestaureerde broodoven. Hij staat zo lief tegen dit huis aangeleund, met zijn mosgroene muts. Die verdient een plaatje.
De rit naar ,,Montfaucon,, neem ik iedere keer anders en wat de afstand en snelheid betreft, maakt het allemaal niet zoveel uit. Ik rij er vijf kwartier over en dan sta ik ook in het gebouw. De route over Gramat, is het mooiste en die ga ik in de toekomst meer doen.
Langs de A20 is misschien het snelst, maar dan moet ik iedere keer tol betalen.

 Ik tref de patient in uitgebluste stemming aan. Hij heeft zels geen trek in het eten wat al op ons staat te wachten

zondag 17 maart 2013

Het gaat goed

Zoals het er nu uitziet, gaat het gewoon goed.
Iedere dag een stapje vooruit, het vervelende is dat hij nog twee weken daar moet blijven om te revalideren. Nu ja, vervelend in de zin dat hij al 6 weken achter de rug heeft en het spuugzat is.
We weten beide dat het het beste is voor de genezing.
Het fijne is, dat er nu geregeld iemand op bezoek komt, buiten mij om.
Even een ander praatje, even een grap of het voetbalnieuws. Dan gaat de dag wat sneller.
Gisteren (zondag) is het een dooie boel. Er is een gedeelte naar huis voor het weekend en er is geen therapie of onderzoek.
Wel mogen wij in de eetzaal eten en niet op de kamer, ook weer even wat anders.
En op Zondag een slagroomsoes als desert. Het is geweldig.
Gerard en Gertrude komen op de terugweg uit Spanje, als verrassing even langs en hebben ook de verse praat erin.
Zelfs buiten begint het een beetje naar voorjaar te ruiken, hoewel het erg buiig is
Alles werkt mee, Tons

zaterdag 16 maart 2013

Op de fiets


Dacht Roelof met sneller te gaan fietsen, eerder naar huis te mogen, liep het toch anders af.Zijn hart begon te fladderen, hij moest onmiddelijk stoppen en werd naar zijn kamer teruggebracht, waar net Marijke en Leo op bezoek kwamen.
Een pilletje voor zus en een pilletje voor zo, moeten de boel weer rustig maken. Ook krijgt hij weer een monitor om de nek gehangen voor permanente bewaking. Maar de volgende ochtend is alles weer normaal en mag hij weer een het programma deel nemen. Wel met extra controles.
En als ik aan het eind van de ochtend het dorpje binnenrijd, zie ik een groepje lopen onder toezicht van de phisiotherapeut. Monsieur De Boer steekt er met kop en schouders bovenuit, maar loopt wel achteraan. Het gebeuren heeft wel indruk gemaakt.
Het is nog steeds snijdend koud in de ochtend, maar het zonnetje zet toch al vele voorjaarsbloemen in de bloei en het begint er toch vrolijk uit te zien in de natuur.

woensdag 13 maart 2013

Therapie

Het gewone leven heeft een aanvang genomen.
Het is gewoon Werkersdag.
Nou ja, het zijn geen daguren maar dagkwartieren en dit is lang genoeg.
Het tehuis heeft erg veel weg van een , ziekenhuis, al is de kamer lichter en gerieflijker dan in Limoges. Maar je bent toch helemaal op jezelf aangewezen en het is goed dat er wat gesleuteld wordt aan de conditie, dan heeft hij nog wat te doen om de tijd te doden.
Ja.....en dit is? In de ochtend , op de hometrainer met een cardiogram erbij. Dan even uitrusten en vandaag lunch met mij. Om twee uur weer een cardio met stokjes zwaaien en met een bal spelen en een stappenteller en de bekende cardio.
Nu dit is het wel z`on beetje. Maar het gaat toch langzaamaan beter en dit is e toch fantastisch!
Vergat ik nog te zeggen dat:
De Boer Roelof
op. chambre 111 ligt
A demain. Tons

dinsdag 12 maart 2013

ieuw onderkomen

Centre Medical
La Rosaraie
3, Place de la Mairie 
46240 Montfaucon
Nu dit is dan het nieuwe onderkomen. 
Tokke ging met een ambulancetaxi vanuit Limoges hiernaar toe. Terwijl ik met Peter wat later van huis ging en iets eerder aankwamen.
Tok was erg vermoeid van de reis en zag er wit en beroerd uit, maar werd na de intake meteen naar zijn kamer gebracht. Klein maar helder en licht en een goeie T.V. Ook altijd erg belangrijk als je veel vrije tijd hebt.
Er werd een persoonlijke dokter en verpleegster voorgesteld en er waren weer wat vragen te beantwoorden enik kon zijn kamertje inrichten.
Het dienblad met eten kwam en was niet zoutloos, eindelijk weer een beetje smaak aan het geheel, maar de patient had weinig trek en wilde graag in bed gaan liggen. voor ons het sein om af te blazen.
Gisteravond hoorde ik nadat ik zijn nieuwe nummer(0033) 565241109
had gebeld, dat er in de middag weer een hartfilmpje en een echo zijn gemaakt.
De dokter besliste dat er weer zoutloos gegeten gaat worden na de onderzoeken. Jammer.
De eerste drie dagen wordt er geen therapie gedaan, dus donderdag wordt er begonnen.
Er wordt een persoonlijk programma gemaakt en opgehangen in zijn kamer. aan de hand daarvan kan de bezoekregeling aangepast worden.
Ook kan ik samen met hem eten tussen de middag of avond, dit moet ik twee dagen van te voren melden, wat ik meteen doe.
Dus woensdag ga ik samen met hem dineren .
Tons

















maandag 11 maart 2013

Laatste dag

Het is een zwoele sombere dag, als ik voor de laatste keer naar Limoges naar het ziekenhuis tuf. Nou ja je weet nooit, het zal wel niet de laatste keer zijn, maar wel voor deze hartoperatie.
De patient ligt aangekleed op bed, weer eens wat anders dan een pyama of operatiehemd.
Maar was het gisteren al niet zo toppie, vandaag een ietsje beter, maar toch niet holadieee.
Het ging misschien toch allemaal wat snel, met de man.
Nu ja, er is voetbal op t.v. en dit gaat liggend ook prima. Ik heb een Volkskrant meegenomen en die ga ik zelf maar lezen.
Hij wordt het daar spuugzat, de rommelige kleine kamer, de onozele buurman en het zout en vetloze eten. En ik kan het alleen maar beamen.
Morgen naar , La Roseraie in Montfaucon. Daar wordt therapie gedaan en gebeurt er de hele dag wat. Prima om naar uit te kijken.
Tons

vrijdag 8 maart 2013

Lang zal hij leven!!!!

Zo te zien op het ogenblik, gaat dit echt gebeuren. Hij gaat als een sneltrein vooruit.
En is niet makkelijk te remmen. Maar de medici is erg tevreden en ook een beetje verbluft.
Nu merken wij ook om ons heen, dat Franse mensen veel sneller een pijntje voelen en met name de mannen. Nu, dit heb ik toch voorzichtig uit proberen te leggen, vindt je ook niet?
Maar de patient is jarig in het ziekenhuis en geen prettige plaats om een feestje te vieren.
Jaap gaat deze dag met me mee en heeft gebak gekocht onderweg. We zijn vroeg op pad gegaan en het feestvarken is aan de wandel en moet opgezocht worden.
Voor het verplegend personeel, heb ik ook taartjes meegebracht en ik weet dat dit niet ,,Frans,, is maar men vindt het heerlijk.
En als s`Middags ook nog de Familie Massizzo arriveert, wordt het toch een feestelijke dag.
Het aftellen is begonnen en nog maar drie nachtjes slapen, om naar zijn nieuwe onderkomen te gaan.
Er zijn heel veel felecitatiekaarten gekomen en de telefoon gaat ook geregeld.Dus zit de jarige glunderend in zijn bed en kunnen wij met een gerust hart huiswaarts gaan.
Tons

donderdag 7 maart 2013

woensdag 6 maart 2013

Dagje vrij

Voor de eerste keer in deze , drie en een halve week niet naar het Hospitaal. Helemaal vreemd. Niet de nette kleren aan en alles gehaast doen, maar gewoon, overal de tijd voor nemen, lekker.
Voor de telefoon krijg ik alle informatie van Tokke. Hij heeft alleen een paar passen in de gang gezet, met goed resultaat. DE hechtingen in zijn arm zijn eruit gehaald en hij krijgt voor het eerst weer eens wat suiker in de yoghurt. Iedere dag een stukje beter. De arts heeft het zelfs over eerder naar de revalidatie te verhuizen. Dit moet dan morgen gebeuren en ik had nog wel z`on leuk verjaardagsfeestje in het hoofd. Laten we eerst de ochtend maar eens afwachten, want dan moeten er toch plannen gemaakt zijn. En misschien kan ik dan wel naar dat huis toe rijden met een taartje. Het scheelt zomaar een uur korter rijden.
Het adres van dit , Maison de reducation, heb ik nog niet maar het heet ,,Roseraie,, en het is in Montfaucon in de Lot.
Als ik meer weet, laat ik het direkt weten, want hij kijkt iedere dag uit naar de kaarten en de mailtjes die er gestuurd worden.
Ga zo door! hij is er heel blij mee.
Tons

dinsdag 5 maart 2013

Pilou, vlak voor mijn vertrek naar Limoges

Gewone doen

Het wordt bijna een sleur, alle gedoe in het ziekenhuis. Naast de gewone dingen als wassen, in de stoel gaan zitten, komen er weer allerlei onderzoekjes bij. Een hartfilmpie, een runtgenfoto, wat hier een ,,radio,, heet en ook nog een scan. Iedere dag wat maar het vult het programma wel.
Toen ik wat vroeger dan anders kwam, werd ik meteen ingeschakeld om met de patient te gaan wandelen. en jawel hoor stapje voor stapje, schuifelend door de gang. zich wel vasthoudend aan de leuning langs de wand en aan mijn arm (ik kan me niet herinneren, dat wij zo innig gelopen hebben) hebben we een klein stukje afgelegd. Daarna was hij helemaal buiten adem en viel snel in slaap, maar hij had het geflikt.
Zo gaat het alle dagen vooruit.
In de namiddag stap ik in de auto en rijd naar Huis. Heerlijk om weer thuis te zijn, eigen stoel, eigen bed en eigen w.c. Meer heeft een mens niet nodig.
Het is flink koud in huis, ook de vloerverwarming, die ik laag had gezet doet het niet. Maar de buurman komt en zegt dat we de hele dag al zonder stroom zitten.
Onze kat Pilou is uitzinnig van vreugde en ik kan nauwelijks de auto leeghalen want hij klimt in mn benen.
Tons

maandag 4 maart 2013

Deze boom voor het ziekenhuis, is als Roelof de Boer, zet de schaar erin en hij komt weer helemaal nieuw terug!

Even uit de lucht

ag het hele Orange netwerk hier op z`n oor. Dat kunnen die Fransosen nu niet maken hoor. Straks maar effe naar Hollande mailen, dat is niet voor niks een vroegere buurman.
Maar het gaat gestaag vooruit, al vond hij dat het niet z`on goeie dag was als de dag ervoor, maar hij is nog wel wat in de war en is de dagen van de operatie en vlak daarna helemaal kwijt. Maar als ik naar zijn buurman kijk, is hij hem sprongen vooruit. Die slaat nog steeds wartaal uit en gaat tekeer tegen de verpleegsters. En dit zijn stuk voor stuk schatjes.
De pleisters gaan van de wonden af en er komen mooie ritsluitingen voor in de plaats, in de borst 45 en in het been 47 krammen. Het ziet er netjes uit, beter dan de arm die week ervoor, die is na die bloedingen bij elkaar genaaid als een rollade.
De Physiotherapeute (alweer z`on schatje) komt iedere dag op de buik duwen om het slijm omhoog te werken, anders hoest hij teveel en dit doet pijn.
Beneden haal ik een Magnum en die wordt lekker opgepeuzeld, ook een goed teken, want de trek was helemaal weg. Zijn buik ook, ja ik krijg straks een slanke man om me heen.
Na het bezoek ga ik nog even naar een expositie, want het is tenslotte m`n kreadag en ik kan naturlijk niet zonder kunst op maandag.
Deze expo is gewijdt aan ,,Suzanne Lalique-Haviland,, en wat deze vrouw (1892-1918) allemaal gemaakt heeft, ongelooflijk. Olieschilderijen, kleding ontworpen voor beroemde opera`s, ontwerpen voor grote vazen, ontwerpen voor porcelein, meest voor hotels en Limoges. Een hele pulmann trein en stoffen. Prachtig!
Nu pak ik de boel in, maak m`n appartement schoon, betaal, ga nog een paar uur bij `mn geliefde zitten en rijd daarna naar huis

zondag 3 maart 2013

Lente oftewel Printemps

Verrrassing!!!!

Ineens mag Tokke van de alarmcentrale af en wordt hij teruggebracht naar de hartbewaking. De meeste stekkers kunnen los, op de zuurstof, de monitor en een infuus na. Het fijnste was het ontkoppelen van de drain.
En daar zit de man, pontificaal in een echt bed, de telefoon weer naast hem en ik ga gauw weer een t.v. abbonement halen, want er is vanmiddag sport. Het is wel geen ajax of schaatsen, maar toch? Paris, st Germain of iets erg Frans. Maakt niet uit.
Men is uiterrrrmate tevreden en hij laat weer een ieder versteld staan, van zijn snelle genezing.
De lente komt er aan, de kraanvogels vliegen over, de narcissen tjoepen uit de grond.
En ik ga m`n verblijf op zeggen voor over twee dagen, want ik ben er meer dan zat van, ik wil naar huis en rijd wel om de dag naar Limoges.
Dikke zoenen voor een ieder!!!!!
Tons

zaterdag 2 maart 2013



Dag drie

Vanochtend, toen ik belde met de patient, was hij al wat in mineur. Het was allemaal niet leuk meer. Dit klinkt niet goed was mijn reactie. Maar ik was al een beetje voorbereid, hartpatienten zijn na de operatie nog een beetje afwezig.
Nu hij wasw vanmiddag danig obstinaat, dit valt niet mee met al die troep aan je lijf, want hij kan zich echt niet bewegen. Hij was boos op sommige zusters, die hem geen pijnstillers gaven en de rest was ook niet goed. Ik hoefde ook niet zoveel meer te komen (een keer even op een dag) en hij kreeg ook bijna niets te eten.
Ik heb hem proberen te kalmeren en de dokter die bij de operatie aanwezig was, is erg tevreden. Hij vond het een serieuze operatie en het gaat best goed.
Maar mijn conclusie is: hij leeft, hij drinkt, volgens hem te kort, en hij eet, krijgt niet veel.
Het gaat wel vooruit met ons Tokje.

Omdat ik maar een uurtje op bezoek mag komenb, vul ik m`n tijd ,,cultureel,, in
In de ochtend een bezoekje aan het Museum ,,des baux arts,, en in de middag naar de cathedraal van Sint Etienne          . Allebei de moeite waard. Ik probeer nog wat kiekjes te laten zien. Maar dit is aldoor een heel gedoe.
Tot morgen, Tons

vrijdag 1 maart 2013


even wat kiekjes van de oude binnenstad van Limoges


Op, ,Visite,,

Om vijf voor half drie stond ik voor de deur van de ,,Secteur Hautement Specialise,, maar ik mocht er niet in. Om drie uur terugkomen. Ik lachte nog lief tegen de schat, maar zij smolt niet.
Wederom voor de deur om drie uur nu en ja hoor na eerst de telefoon gebruikt te hebben kwam er een verpleegster om mij te halen. wel eerst de bovenkleding uit en een groot wit gewaad aan, ook witte stoffen slofjes aan de voeten en de handen gedesinfecteerd. En daar zat, lag, Tokke in een soortement bed met heeeeeel veel apparatuur om hem heen.
Maar, hij begon te praten, het klonk wel verward en zijn ogen stonden wild, maar hij is er weer. Hij denkt dat hij vanochtend geholpen is en om tien uur weer klaar was. Hij is de 24 uur ervoor kwijt. Misschien niet eens zo verkeerd.
Hij heeft een beetje pijn met bewegen in de ribben en voor de rest gaat het wel.
Maar als je ziet wat er een machine`s aan zijn lijf hangen, wordt hij nog aardig gedrogeerd.
Een uur is genoeg voor hem en meer mag ook niet. Er is geregeld een zuster die de boel controleerd, zij zegt wel dat als ik hem vanavond wil spreken, zij de telefoon bij zijn oor houdt. Ze zijn allemaal even lief en behulpzaam.
Na dit bevredigend bezoek ga ik even de oude stad in en drink op een terasje een potje thee. (valt mee he) Ook slenter ik effe door de straatjes met hele mooie winkeltjes en beloof mezelf om nog weer eens terug te komen, in andere tijden.
Straks ga ik weer effe bellen en hem een kalme nacht wensen.
Tot morgen, Tons

Franser kan niet, zelfs het tafelkleedje doet mee.
Maar wel erg lekker, zoet en vet!

donderdag 28 februari 2013

Ontwaakt!

In de vroege morgen.....Een goed bericht. De grote man is wakker geworden!
Hij heeft een kalme nacht gehad, volgens de dokter en alles is goed.
Wat een heeerlijke mededeling.
Misschien mag ik vanmiddag naar hem toe, dan moet er eerst weer gebeld worden.
Maar Peter had al met de dokter afgesproken, dat hij aan het eind van de ochtend zal bellen, dus dit wacht ik even af.
Lieve kaarsjes en wierook-branders, het heeft echt geholpen!

Nu ga ik aan m`n croisantje die m`n hospita voor me heeft gebracht. Het is niet bij de service van de ,,Gite,, maar ze vindt me een beetje zielig (weet dat mens veel?)
Het wordt enorm gewaardeerd en ik ga het lekker warm oppeuzelen.

beter nieuws

Vanavond nog weer even gebeld met de alarmkamer. Ik kwam er niet helemaal uit met de dokter en heb Peter ingeschakeld. Die nam weer contact met mij op en zei het volgende.
Er zijn vier bypasses geplaatst. Hij slaapt nog steeds, maar is wel stabiel. Het blijft de eerste twee dagen nog wel spannend en misschien mag ik er morgen nog niet bij, maar we kunnen morgenochtend nog weer bellen. Dan zijn de behandelend artsen geweest en weten zij meer.
Het klinkt in ieder geval beter dan vanmiddag. Hij is in doktershanden en rust is nu ook erg belangrijk.
We gaan op naar morgen.
Voor een ieder welterusten, Tons

Zons-opgang in le Bourg

Zo kwam de zon op zondagochtend in Le Bourg.
Zet hem op Tokke!

Nieuws


al voor zeven uur vanochtend is Tokke naar de O.K. gebracht. Toen ik om half een ging informeren, was hij nog niet terug op de afdeling. Ook kreeg ik te horen dat het geen zin had om daar te blijven, want ik mag er vandaag toch niet bij.
Toen maar met mn ziel onder de armen aan het water van de Vienne gezeten in het zonnetje. Nu net heb ik naar de Secteur Hautement Specialisme, gebeld waar hij na de operatie naar toe gebracht is. De dokter die me te woord stond vertelde dat hij nog sliep en dat zij aldoor zijn bloed en ademhaling in de gaten houden, maar dat er verder nog niks over te zeggen valt.
Vanavond kan ik terugbellen, dan weten zij wat meer. Ik kan ten alle tijden bellen overigens.
Dus is het nog steeds afwachten.
Na het telefoontje vanavond, zet ik wel weer wat op de blog.
Dank je wel voor alle wensen en lieve woorden die ik geregeld krijg, dat is heel fijn.
Dikke zoen, Tons

woensdag 27 februari 2013

klaar voor....

Op het ogenblik ligt hij, geschoren en ingewreven met betadine te wachten tot de dag van morgen. de bedoeling is in de loop van de ochtend.
Dr, Proffesor Laskar gaat de operatie uitvoeren. Dit is de beste, volgens insiders die er is.
Het is zogezeid de rechterhand van Onzelieveheer, We gaan het afwachten. De patient had er alle vertrouwen in. Dus ik ook.
Tot morgenavond, Tons
ziekenhuis van Limoges

In Limoges

Tokke was het eerst geariveerd met de auto-ambulance en via de navigatie was ik een half uurtje later. Het is aldoor een hele kunst om het adres erin te krijgen. Het ding gaat aldoor voor zich zelf denken en ik vind dat ik dat ook kan.
Het werd een hectische dag in het C.H.U. Dupuytren. Het wemelde de hele dag van de dokters, assistenten en co`s. Allerlei vragen en onderzoeken van de Anesthesist, Farmaceut, chirurg en nog vele anderen.
Het is de bedoeling dat hij na de operatie, tien dagen hier blijft en dan voor drie weken naar een revalidatie-clinique gaat. Wel heb ik gevraagd of dit zo dichtbij als mogelijk kan, want zij hadden een plaatsje voor hem, nog meer naar het noorden. Nu gaan zij kijken of hij in Montfaucon terecht kan. Dit is op de route naar Toulouse, ook niet echt naast de deur, we wachten af.
Ik rij naar m`n ,,studio,, en vind dat het alles meevalt. Mooie omgeving, even uit de stad vandaan. Oud huis, bewoond door broer en zus op leeftijd. Het is een ruim apartement met alle moderne gemakken en heerlijk warm.
Drie tweepersoons slaapkamers(wat moet ik ermee) een badkamer en een woonkeuken.

Het adres van het ziekenhuis
C.H.U. Limoges CRUQ
2 Avenue Martin Luther King
87042
Limoges cedex

 Kamernr. weet ik nog niet, want morgen gaat hij naar de Intensive Care
Maar hij ligt nu op etage 3 en post komt echt wel terecht.

Veel liefs van ons beide, Tons

maandag 25 februari 2013

nog een nachie

Morgenochtend om 10.00 uur wordt Tokke in Limoges verwacht. Daar gaat hij met een ambulance heen vanuit het ziekenhuis.
Ik zelf ga er maar met de auto rechtstreeks naar toe en probeer hem daar te vinden.
Vandaag had ik een ,,vrije dag,, Leo en Peter namen de honeurs waar en ik mocht naar de krea.
Maar zonet had ik hem aan de telefoon en hij klonk goed. De zuster had de laatste zwachtel van zijn arm gehaald en die ziet helemaal pimpelpaars. Nu ja een vlekje meer of minder maakt ook niet uit.
Sam is bij Angela, m`n tas staat in de auto, de wekker op half zeven en de navigatie is ingesteld. Nog effe t.v. kijken of zo en dan naar bed.
Tons

zondag 24 februari 2013

Met laarsen aan

Het is zo snijdend koud en er ligt een beetje sneeuw en er valt nog meer uit de lucht. daarom besluit ik om deze Zondag wat vroeger te gaan. Met laarsen aan m`n voeten en een schapenwollen trui aan, kan ik er wel tegen
Vandaag ligt hij drie weken in het hospitaal en hij heeft nog geen dag gemopperd. Van de week had hij het helemaal gehad en dit was logisch na die urenlange ingreep en de complicatie`s daarna. Maar hij geneest heel snel en vandaag zag het er weer een heel stuk beter uit.
Vanmiddag mocht de drain eruit en was hij daardoor meteen verlost van die bloedfles. Dus weer een beetje mobiel en hij brengt mij naar de lift.
Voor de rest geen veranderingen, dus sluit ik m`n relaas,
Tons

zaterdag 23 februari 2013

Stents geplaatst

Goede morgen

Het is weer een witte wereld om ons heen en er komt nog meer als ik de meteo mag geloven.
Gisteren heeft de chirurg, aan de hand van foto`s laten zien, wat er tijdens de operatie van donderdag gebeurd is.
Foto 1 is de ouwe situatie, je kunt hierop zien dat de ader abrupt ophoudt, net of hij afgeknipt is.
Foto 2 hierop gaat er een ballonnetje door de verstopte ader en wordt opgeblazen.
Foto 3 er worden twee stents in de verstopping aangebracht.
Foto 4 Nu is er weer een gewone ader te zien waar bloem doorstroomt.

Het is niet te geloven, het ziet er zo simpel uit, maar is zo knap. Men gaat met een lange draad midden in de arm naar binnenen alleen de arm wordt verdoofd.

Het is jammer dat er daarna een bloeding optrad, maar vandaag mag de drain eruit en moet het gestopt zijn.

Wel is er gistermiddag na een cardiogram, meteen besloten om hem terug te brengen naar cardiologie, waar hij weer een kassie om zijn nek gekregen heeft om in verbinding te staan met de monitor.
Het wordt tijd om de rest van de aderen ook op te knappen, maar nog twee nachies slapen en dan op naar Limoges

zaterdag 26 januari 2013

In de sneeuw

In een nacht tijd, van 35 graden boven, tot 6 graden onder nul. Soms moet je lijf wel erg schokbestendig zijn. Als je dan ook nog terugvliegt in de tijd, wil je niet weten wat er allemaal met je gebeurt. Maar dit is alweer enkele dagen geleden en wat vergeet een mens toch snel.
Inmiddels weer terug op mijn geliefde plek in de Correze, waar het op dit moment ook wit is, kan ik terugkijken op een lekkere tijd in Thailand.

afscheid nemen is nooit leuk, zeker niet als je weet dat je een jaar lang de kleinkinderen, je zoon en schoondochter niet ziet.

Wel wil ik een complimentje doneren aan de luchtvaartmaatschappijen, die zo keurig m`n koffer, drie vluchten lang, van het ene naar het andere vliegveld vervoert hebben..
Thai airways, China Airlines en KLM, dank je wel.

maandag 21 januari 2013

terug naar huis

komt er zomaar een vervroegd einde aan de reis, dit soort dingen kan gebeuren...
vanmiddag vlieg ik naar Bangkok. Daarna in een ruk door naar Amsterdam, waar we morgen hopen te landen.  Op Schiphol probeer ik een ticket te kopen naar Toulouse, lukt dit niet dan ga ik met de trein en kom ik in de nacht aan in Brive.
Het is effe een rukkie, maar het5 is ook een hele afstand.
ik had jullie nog heel wat te vertellen en ik wilde nog veel laten zien.
ook de reis Birma houdt je tegoed, misschien volgend jaar.
Het plan is om in Frankrijk door te gaan met de blog.
A bien t^ot. Tons

Beauty Orange




er ligt een schoonheid op het dak. Een bloeiende oranje schoonheid. Toen hij in 2004 geplant is, was het een sprieterig struikje. Inmiddels is hij uitgegroeid, tot een dakvullende deken. Om hem goed te bekijken heb je een hoogwerker of een helikopter nodig. Nou ja, zo hoog is het dak nu ook weer niet. M,n schoondochter heeft hem geplant, omdat hij altijd in de winter bloeit. Zo ook nu.
Er staat npg meer op ons dak, een grote ronde satelietontvanger. Die zorgt dat wij altijd naar BVN kunnen kijken en nog naar 900 andere zenders. Onze interresse gaat uit naar Nederlandstalig en het is toch geweldig dat je 11.000 km. van Holland af, toch naar het ,,Schaap uit Mokum,, kunt kijken.
In de tuin staat ons geestehuisje, er staan er twee, maar de kleinste heeft m,n voorkeur.
Iedere ochtend krijgt Boudha, drie wierookstokjes, dit mogen er ook 6 of 9 zijn ,of een veelvuld daarvan. Ja het Boedisme heeft zo zijn regels. Eigenlijk moet ik met gevouwen handen, het een of ander prevelen. Maar ik weet niet wat, dus laat ik dat aan de kenners over.



Het begint nu warmer te worden om ons heen, lekker!!!

zaterdag 19 januari 2013

Buffalo

volgens mij gaan we ze al minder zien, de buffels op de weg.Hebben zij er zin in, gaaZij zijnnn ze heerlijk op het warZme wegdek liggen en je ziet maar hoe je er omheen rijdt. De eigenaar laat ze gewoon lopen in de vrije natuur, om hun kostje bij elkaar te grazen, De eigenaren van hun bezittingen moeten zelf de boel afgazen, als je niet wil dat ze de tuin leeg eten.

ook zijn zij dol op een modderbad. Er zordt gedompeld en gebadderd en wanner de prut opgedroogd is, komen er vogels in hun korstje pikken, wat zij heerlijk vinden.
Uiteraard worden deze kolossen gefokt voor het vlees.
Maar het is redelijk taai en het duurt jaren voordat het beest op gewicht is.
Het enige voordeel, je hoeft als eigenaar niet te beschikken over hectaren land.


vrijdag 18 januari 2013

Ook nog andere buren

Er zijn gelukkig ook nog andere buren om ons heen. Hardwerkende mensen , die wat grond in de bergen hebben om groenten te telen.
Eerst wordt er een stuk bos in de brand gestoken. Waarna de stronken eruit gehaald worden. Na het ploegen en egaliseren of terrassen maken. Worden de plantjes erin gezet. Het zaad voor de groente komt meestal uit Holland.
 Het zaaien gaat in schaduwkassen.
Voor het broodnodige water, is er een buizensysteem aangelegd uit de hogere delen waar veel stroompjes zijn. Meestal wordt dit water opgevangen in diepe kuilen.
Het meeste werk gebeurt met een hak, de een hakt een kuiltje en de ander plant een plantje erin.
Het is een genoegen om tussen deze snelgroeiende kolen of sla te lopen.
Ook wordt er geleefd en gewoond tussen de velden. Hiervoor staan er bamboo of golfplaten hutjes, met een geimproviseerde douche ernaast. Het water voor de douche komt uit hetzelfde buizensysteem.
Met hun pick-ups wordt de groente naar de stad gebracht. Soms naar een veiling of handelaar of voor de markt.


Het enige jammere hieraan is de vuilverwerking. Alle plastic, ijzer, beton en andere troep, wordt zomaar ter plaatse neergegooid. Waarop sommige percelen meer op een vuilnishoop dan op een groentetuin lijken.

wild west in de achtertuin

Na een fikse wandeling in de bergen, heb ik mij aan de tafel gezet met een handwerkje. Ik ben bezig om van een zogenaamde verhuisdeken, met behulp van geborduurde Hmong-stroken, een kampvuurdeken te maken. Er komt een jongeman het erf op, niet een jongen die je doorgaans in het dorp ziet. Hij komt aan tafel zitten en vraagt wat ik aan het doen ben, in het Engels. Ik vind hem wat vrijpostig, om zo maar bij me te komen zitten. Maar op hetzelfde moment rent er iemand langs het huis en meteen wordt er geschoten, wel een knal of tien. Duidelijk pistool of revolverschoten. Ik ren het huis in om Teun te bellen en te waarschuwen dat er iemand recht op het bedrijf afrent. De jongeman is nergens meer te bekennen, ik hoor over de telefoon dat Teun op die persoon afgaat en
tegengehouden wordt door zijn vrouw.
Wij wachten binnen geschrokken af wat er verder gebeurt. Nou niks dus.
Er is een inval gedaan in het Hmongdorp, het gaat om verboden pillen. Er stonden drie politie-pick-ups, met gewapende mannen. Waarschijnlijk is degene die bij ons aan tafel zat, ook van de politie. De dader is door onze achtertuin gevlucht en er is woest geschoten, maar hij is ontkomen. Teun is nog op hem afgelopen, maar hij rende het bos in. Onvindbaar dus. Pillen meegenomen, of weggegooid in de boomgaard. Ik ga niet zoeken.
Wel kijk ik of ze de auto niet geraakt hebben, die daar geparkeerd staat.
Vanavond maar wel de boel goed op slot doen.
Er zijn hier geen foto`s van, dat snap je.



Ik voeg wat bij van het olifantencamp ,waar we eerder deze week waren.

woensdag 16 januari 2013

Lekker weer

Het is helemaal niet zo erg warm, dit komt ook omdat het winter is op dit moment. En als we thuis zijn , zitten we een stuk hoger hier in de bergen. Het was een paar dagen zelfs koud snachts. Ja, ik weet dat jullie sneeuw en ijs hebben. Maar je moet er van uitgaan dat het normaal om deze tijd 25 graden is hier boven en 30 gr. in het dal in de stad. Dus loop je in een hemdje en een broekje en als het dan wat killer is, heb je het koud. De laatste twee dagen is het gewoon super lekker.
Het sprookjes dorp waar we waren is gewoon een bed and breakfast, maar omdat er niemand was, weten we niet hoe het in zijn werk gaat. Sommige huisjes waren bewoond dat kon je zien en er was een cafeetje met tafeltjes, alles open en bloot. maar niemand te bekennen. Geen sprookjesdorpje maar een spookdorpje.
Zaten de Hmongvrouwen eerst te borduren, als zij bij elkaar zaten. Nu zit een ieder met een smart phone


Onze vriend Pauw, komt deze ochtend kleine roosjes kool brengen, die groeien aan de stengel als de kool eraf gesneden is. Hij brengt een hele zak vol en ik ben er blij mee. Knoflook in de wok in de hete olie, een grote hand kooltjes erin, flink heet omroeren, oestersaus erbij en een beetje vissaus, pietsie water en bouillonpoeder, nog een paar minuten en klaar is je happie. Smullen maar. Een hand paddestoelen erbij is ook verrukkelijk!

dinsdag 15 januari 2013

Nu nog wat fotos van het Hmongfeest

Lianne het moet een lapje zijn



Rondje rijden




Dit doen we natuurlijke met onze nieuwe kar, die is heel goed mogelijk om d e diepste kuilen te nemen. En die komen we tegen, want we duiken de bush in. Het eerste deel is een zandpad en behoorlijk stijl. Geen probleem, als echte rallyrijders nemen we iedere hindernis en genieten tevens van de mooie omgeving. Onze eerste stop is het stadje Samoeng, waar natuurlijk koffie gedronken moet worden en de markt bezocht. Er is zelfs een postkantoor waar postzegels in voorraad zijn.
Na verloop van tijd komen we weer in de bewoonde wereld en zien een dorpje met wel heel aparte huisjes. Het blijkt een ,,bed en breakfast,, te zijn en ik rijd het terrein op.
Wat we daar zien is prachtig. Allerlei huisjes in de meest prachtige kleuren, met gegolfde cementen daken en opgesierd met kunstobjecten
.Hier moet een groot kunstenaar aan de gang geweest zijn, maar we zien niemand. Ik maak overal foto`s van en hoop ze nog een keer te kunnen sturen.
Later rijden we nog langs een opleidingscamp voor olifantberijders en daar zijn twee olifantenbaby`s.
Allemaal leuk om te zien. Al met al hebben we weer een heerlijke dag gehad








A





maandag 14 januari 2013

Nieuwjaarsfeest

Het feest dendert maar door in het dorp.
Het wordt vandaag echt de laatste dag, verzekert men mij.
Wij storten ons tussen de Hmong en bewonderen hun klederdracht. De kinderen zijn het mooist. Alles rinkelt, alles glimt.
De pubers staan in rijen, de jongens tegenover de meisjes en gooien een stoffen bal naar elkaar. Het gaat om het uitzoeken van de juiste partner. Men wisselt steeds van plaats.
De mannen spelen een tolspel. zij gooien met hun zweep een houten tol in de arena en een ander moet hem met zijn tol proberen te raken en draaiende te houden. Hierbij springen zij metershoog.
De dames hebben een onderlinge borduurwedstrijd, zij krijgen hiervoor een fluwelen lopje en garen.
ook is er veel eten en zelfgestookte drank. geslachte varkens en ook veel chips en snoep voor de kinderen.
Op het podium staan dames hun traditionele liederen te zingen met veel keelklanken.
Het is een kleurig geheel en de jeugd geeft er een modern tintje aan, door hoge hakken, panty`s of nike`s te dragen.
Met het toevoegen van de foto`s ben ik de tekst twee keer kwijtgeraakt, dus doe ik dat niet meer. Later misschien.

zaterdag 12 januari 2013

Klimmen en dalen



Tegenover ons huisje ,aan de overkant van de weg, begint onze wandeling. wat eerst ondoordringbare wildernis was, is nu veranderd in keurige aangelegde groentepercelen. Hoeveel bomen hiervoorv erbrand zijn meld de historie nietWe beginnen direct teklimmen, omdat ons doel bovenop de top ligt. Tussen de velden zijn paden gemaakt, om de groente te vervoeren. Water komt uit de bergen en loopt via stroompjes en bamboo pijpen naar hun zelfgemaakte sproiinstallatie.
Er wordt door ons regelmatig gestopt, om een praatje te maken met de mensen die daar werken of om effe uit te puffen. Dat praten beperkt zich, tot een sawadee kha en dan een groet als ,bay bay. Hetuitzicht is overweldigend, zeker als we wat hoger komen. na anderhalf uur bereiken we de top, waar een nieuwe kerk gebouwd wordt voor de inwoners van het dorp Nong hoi mai. ook hier overwegend Hmong bevolking. Een ietsje schoner dan in ons dorp, maar hier zijn nog diverse mannen die meer dan een vrouw hebben.Er is er zelfs een met 8 vrouwen en in de twintig kinderen. Nog een redelijk gemiddelde.
We zoeken ehet meestschone eettentje en eten alleen spul wat verpakt is. eEen beker verpakte noodle soep en een zakje chips, ook vinden we onze faoriete koffiesnoepjes. daarna gaat het afdalen veel makkelijker. Je hoeft alleen maar je voeten op tetillen. Aan het eind van de berg wacht ons een verrassing. Er is een tentje met echte koffie En de mevrouw verkoopt ons ook een zak zelfgeteelde paddestoelen en aardbeien. En alles is blinkend schoon. Hier gaan we meer naar toe.