donderdag 13 oktober 2011

een rommeltje

Tja  een rommeltje is het zeker, als je deze foto`s bekijkt. Maar het is een goeie weergave van de voorbereidingen op de verhuizing, die ons te wachten staat
Maar dit is het uitzicht vanuit onze nieuwe woning en je snapt het al, dit went onmiddelijk. Als in de vroege ochtend, de wolken tussen de heuvels hangt, is het gegarandeerd goed en zonnig weer, de rest van de dag. Klopt.

Maar wie weet wat dit is? Het lijkt een regenboog, maar dan van wolk. Het was deze ochtend te zien en het heeft een uur in de lucht gezweefd. Geweldig!


Maar ja, al dit zweverige gedoe! Nu weer effe met twee voeten op de aarde. Want er moet gewerkt worden,  je betrekt geen woning zonder veranderingen en deze is gewoon noodzaak. Dus is T. aan het slopen gegaan, maar doordat alles van deugdzaam Brasiliaans hardhout is,
is het een hele zware klus.
Enfin, we ploeteren verder en genieten bij de koffie en de lunch van het prachtige uitzicht.
Tons

donderdag 29 september 2011

Wondertjes

Het kan er in de natuur toch mooi van langs gaan.
|Zie ik deze langbeen het hele jaar niet, verschijnt hij zomaar op de eettafel, om ons gezelschap te houden.
Ik heb even naar z`n kleverige vingertjes gekeken, daar zitten allemaal lange haartjes aan waarmee hij zich vasthoudt aan de tafel.

En wat te denken van deze lichtgevende schoonheid, het is kurkdroog in het bos, maar op een plekje waar een stroompje langsloopt en het mos en de stammen wat vochtig zijn, groeit hij in al z`n pracht op een omgevallen boomstam
Ik loop wat dieper het bos in en denk , wat moet dat rubberen elektriciteitsdopje daar in die boom.
Fout!! Het is de biefstukzwam die daar hangt te groeien. In werkelijkheid nog roder dan op de foto.
Ben ik effe blij dat ik de camera meegenomen heb.


Diverse keren krijg ik een tik op m`n bol, de kastanje`s vallen met regelmaat uit de boom. Ze zijn niet groot dit jaar, maar daar is het ook te droog voor. Volgende keer ga ik deze lekkernij oprapen om te poffen boven het houtvuur. Maar daar is de temperatuur nog te hoog voor. Met 32 graden ga je geen vuurtje stoken.
Tons

donderdag 22 september 2011

Noot-tijd

Dit is het!!!!  Het beige goud van de Correze.
Iedereen die hier eens geweest is, weet het. September---Noten raaptijd.

Als de maand September begonnen is en de nachten koeler worden en daardoor vochtiger, gaan ze vallen. De bolsters worden door het vocht zacht en barsten open. Tijd voor de noot om zich te laten vallen.


2011 is het jaar voor de vruchten. Hadden we al bijzondere oogsten, van de aarbeien, pruimen, bramen, bessen en appels. Nu hangt er ook een vracht aan noten in de bomen. De takken hangen op de grond en wij stutten de meeste zware ,,jongens,,


Op het ogenblik is er een prima hulpmiddel in de handel om te helpen met de oogst. Een soort ronddraaiende kooi, die de noten opzoekt. Maar T. doet het op zijn eigen wijze manier, met het harkje.
En ik moet zeggen, het werkt prima.
Tons.

zondag 18 september 2011

Nieuw leven

In deze ouwe landbouwschuur heeft een geboorte plaatsgevonden. Nee het is nog geen Kerstmis.
Het is ook geen blijde ontvangenis, want er lopen er al zoveel in het rond. Maar vanochtend zag ik haar of hem, ineens voor de deur zitten. Ik schat het toch een maand of twee en laten we eerlijk zijn, dan smelt je hart bij zòn lief koppie.

Op de foto wilde het  nog niet, want je bent wild en je blijft wild. En ik wil dit graag zo houden.
 Mama wil nog wel poseren, als ik maar niet te dichtbij kom. Dan begint ze ineens te loeien en haar poten naar me uit te slaan. Jaren geleden hebben wij haar al ,,Oma,, gedoopt, kun je nagaan wat haar leeftijd is. Zij heeft ook al voor een aanzienlijk nageslacht gezorgd. En allemaal meeeten.


Door dit open venster lopen Ma en kind de vrije natuur in, om hun boodschappen te doen in het weiland.
Ook komt Oma tweemaal op een dag wat brokjes halen bij de keukendeur, zoals haar andere bastaards ook gewend zijn te doen. Een dezer dagen verwacht ik de nieuwe spruit hier ook te ontmoeten.


Achter deze grote rollen hooi is de babykamer ingericht, alles gestoffeerd met lekker zacht strooisel en niet bereikbaar voor de vijand. Want Rijnaart de Vos is altijd op jacht. En ook de wilde katers in de buurt zijn niet zo aardig.
Ik heb het ook alvast een naam gegeven. Jip. Hiermee kun je twee kanten op, want ik vrees dat ik moet wachten, totdat het wel of niet met nageslacht aan komt zetten. Om de definitive, hij of zij stempel opgedrukt te krijgen.
Tons

dinsdag 7 juni 2011

De eerste oogst, dit jaar

Flinke buien, met tussendoor toch zonnig weer, moet een goede reden zijn om het bos in te gaan op paddestoelenoogst.
Nu was ik vergeten dat er ook nog volle maan bij moet zijn. Dit was vast de reden dat er nog niet echt veel viel te zoeken.
Maar een paar handen vol heb ik toch gevonden. En het kinderlijke gevoel dat dit oproept, als je het okergeel tussen de bladeren door ziet schijnen. Tja, dit kan ik niet doorvertellen, dit moet je meemaken.
Het was wel nat tussen de bomen en de varens. De pijpen van m`n katoenen broek waren al gauw doorweekt en ik stroopte ze op tot boven de knie, want als ik heuvelopwaarts loop, dan kost het zoveel moeite om m`n benen omhoog te krijgen. Hierna schamp en schraap ik m`n benen tot bloedens toe aan de bramen.Ja je moet er wel wat voor over hebben. Maar gebakken met een gefruit sjalotje bij het vlees vanmiddag, smaakten deze Cant6harellen heerlijk.
Tons

vrijdag 3 juni 2011

Bezetting van het terras

Weer terug op Franse bodem, waar m`n kleine terras, vòòr de bovenverdieping in bezit genomen is.
Bij de koop van dit huis, vonden wij allerlei nissen in de muur, waar religeuse beeldjes in stonden. Dit heb ik zo gelaten en vond het wel een beetje nostalgisch.

Maar tijdens mijn afwezigheid heeft een vogel, het kruisbeeld eruitgegooid en heeft daar zijn woning ingemaakt. Omdat de sokkel van het kruis vrij zwaar is, moet het geen klein vogeltje zijn.
Ik ben ook erg benieuwd wat daar straks uit tevoorschijn komt.


En ongeveer een meter daarvandaan,  is een hoornaar ook aan het bouwen. Hier ben ik niet zo blij mee, want deze grote engerd heeft twee angels en als je daar door gestoken ben, moet je met spoed opgenomen worden.
Het is nog maar een klein bouwsel, van grote architectonische omvang. Wel zit ik te overwegen om met een bedekt lijf, deze woning te verwijderen.
Wordt vervolgd.
Tons

woensdag 1 juni 2011

Treinen

We willen iets meer zien dan de prachtige stad Porto.
Daarom besluiten we een treinreis te ondernemen naar het platteland, nou ja, plat.
We gaan het binnenland in en rijden twee-eneen half uur langs de rivier de Douro.

Passeren mooie stationnetjes en het landschap wordt al ruiger en de heuvels hoger.
Ook vliegt de temperauur omhoog, nu we niet meer aan zee zitten.

Het plaatsje Pinhao is ons eindpunt en daar gaan we en tijdje rondzwerven en proberen een praatje te maken met de mannen die staan te vissen Ons Portuges begint al aardig te vorderen, Hoewel, het nog steeds erg onbekend in de oren klinkt.

Bij terugkomst in de stad, is er een hele menigte op de been, om naar een proccesie te kijken en mee te bidden.
Wij hadden al eerder in ons stadsdeel aanplakbiljetten gezien hierover en wilden ook dit niet missen.

Een grote schare mensen met brandende kaarsen volgde de stoet Een vrouw stond op een podium te zingen en de pastoor bidt bij bepaalde punten en alles schaldt uit luidsprekers in de bomen.
Morgen gaan we weer aan de terugtocht beginnen.
Tons

maandag 30 mei 2011

city-tour

Deze stad stikt van de kerken En de een met nog meer goud beschilderd dan de andere, wel zijn zij bekleed met prachtige blauwe tegels aan de buitenkant.

Als ik ergens een kerk bezoek, steek ik altijd eeen kaarsje aan.
Maar hier staat een bak met electrische lichtjes en als je een dubbeltje in de gleuf doet, gaat er een lichtje aan.
Waar is de romantiek gebleven?


In de avonduren eten wij onze gegrilde sardine,s het liefst in een restaurantje bij de rivier de douro.
Op zaterdag was er muziek. Twee man een een fado zangeres, met liederen die sneden door de ziel.


Op zondag nog meer muziek. Er is een festival in een groot park, met theater, acrobatiek dans en muziek.
We slenteren van het een naar het andere culturele gebeuren en komen goed aan ons trekken op dit gebied.

Aan het eind van de dag, stappen wij weer op de stadsbus En vallen uitgevloerd op ons bed in ons prima hostal.
Tons

zaterdag 28 mei 2011

duiven en tegels

Net als Amsterdam, heeft Porto zijn duiven.
Ze zittten overal en proberen hun kostje bij elkaar te stelen, op de terrassen en pleinen.

Als wij een koffie met bladerdeeggebak bestellen, worden we belaagd door deze gevleugelde jongens of meisjes.
Wat die lekkere pattiserie betreft, dit wordt alom gegeten, s,ochtends, s,middags en misschien ook s,avonds, ik weet het niet. Maar ik zie ze de hele dag, deze lekkernij eten en ben jaloers op het gemak waarmee ze dit tot zich nemen.


Natuurlijk weet ik dat Portugal het land van de tegels is, maar dat alle huizen en met name oude gebouwen, helemaal bestaan uit tableau,s, heb ik nooit tot me door laten dringen.


Het is echt   waar,  In de hal van het stationsgebouw zien we de meest mooie tableau,s.
En overal op de huizen en winkels zie je de gevels bekleed met, taferelen uit oorlogen of religieuse afbeeldingen.
 En....ik eindig met een beeld van de Rivier de Douro, waar de vaten voor de port, na transport, liggen te wachten Tons

vrijdag 27 mei 2011

porto

Na een wat wiebelige reis en bonkige landing hebben we snel de metro opgezocht, die  hypermodern door en onder de stad loopt.

Het zoeken naar het geboekte hotel, was een hele wandeling, maar we moeten nog even vertrouwd raken, met de straten en de vervoersmogelijkheden. Het is genieten van de vrolijke, drukpratende mensen, die heel welwillend zijn.


Ook hier spreken de jongeren engels en de ouderen uitsluitend Portugees, maar we leren al snel wat woorden, zoals oubriagado en bondia.
Overal langs de straat zijn een soortement winkeltjes waar je kunt koffiedrinken, eten en een klein booschapje doen.


Het is een prachtige oude stad met veel historische gebouwen.
In de oude binnenstad, klimmen we constant door de smalle steegjes om daarna bij de Douro te komen waar de porthuizen zijn.


Uiteraard b ezoeken wij z1,on ,,huis,,
En proeven er ook van hun verrukkelijke port!

Maar na een hele dag klimmen en afdalen zijn we toch weer toe aan een maaltijd.
Dit kunnen we krijgen in een piepklein eethuisje en we vinden de keuze tussen, gegrilde truta en lulas wat moeilijk.
Tons

woensdag 25 mei 2011

Paardekracht

Het lijkt een foto van 50 jaar geleden, maar het bestaat nog echt.
De biologische tuinder uit het dorp, heeft bij de buren een veldje aardappelen gepoot.
Om deze piepers aan te aarden, gebruikt hij een ploeg met daarvoor een Bretons paard

Het meeste werk doen zij met z`n tweeen.
De voorste man bestuurt het paard en de achterste de ploeg.
Het is de kunst om tussen de planten door te lopen.
Maar dit brave paard, doet dat heel keurig en precies.
Tons

vrijdag 13 mei 2011

Slangen-liefde

Het is goed, dat ik een buurman heb, met veel geduld en een goede camera.
Want ikzelf had nooit deze mooie spots kunnen maken.
Hier is de toornslang in de tuin en zo te zien, heeft hij net een hapje verschalkt, je kunt het nog duidelijk zien zitten.

Maar kijk, hij krijgt gezelschap.
Zo te zien vinden zij elkaar wel leuk!
Het is wel een hartstochtelijke kus.
Maar ja als je geen handen en voeten hebt, moet je wel wat anders verzinnen om elkaar eens effe lekker vast te pakken.
Een bizonder moment, gefotografeerd door Hans.

zaterdag 7 mei 2011

Het is goed kersen eten bij de buren

Het heeft geholpen, de vogelverschrikker die ik bij de kersen gezet heb. Ze worden niet masaal opgesnoept.
Ja en waar maak ik me druk om, want ze zijn van de boer die zijn koeien hiernaast heeft lopen.
Maar, ik ben wel de grootste consument en het duurt nog jaren, voordat onze boom ook zo groot is.

De kwaliteit is wel toppie dit jaar en de kwantiteit niet minder.
Tja, wat ga ik nu eens doen met al deze rode lekkertjes.
Ik loop al de hele dag te proeven en de pitten uit te spugen/
Morgen ga ik een gerecht van de streek maken  ,,Clafoutis,, dit hoort wel met zwarte kersen, maar ik ga het toch proberen!
Tons

woensdag 4 mei 2011

De das

Al jaren ben ik dol op dassen. Geen strop of gebreide, maar die prachtige grote beesten met een witte streep over hun kop. Maar sinds een paar weken, ga ik ze toch effe anders bekijken.
Om in de tuin te komen, graven ze gangen onder het gaas en de poortdeur.

Dan gaan ze in de tuin zitten kakken en dit is niet mis. Een grote kerel zou er trots op zijn.
Maar deze vredelievende beesten doen dit niet thuis in hun dassenburcht. Nee zo zijn zij niet opgevoed. Buiten de deur heeft moeder hen geleerd. En omdat hun burcht niet ver van ons verwijderd is, gebeurt dit dus op ons terrein.

Omdat zij honger hebben gekregen van al dit gedoe, gaan zij op zoek naar een lekker hapje.
En onder ons mooie gelijke gazonnetje zitten engerlingen in de grond. En dit is nu net het hapje dat zij heerlijk vinden. Met hun scherpe lange nagels slaan zij gaten in het gazon, om die dikke vette maden op te graven.
Omdat dit allemaal in de nacht gebeurt, kan ik deze lieverds niet op de foto nemen.
Maar wel hun bewijzen en dat ik hier niet zo blij mee ben, dat snap je wel.
Toch vind ik het geweldige beesten.
Tons